Tadeusz Olszański (ur. 28 sierpnia 1929 r. w Stanisławowie) – publicysta, pisarz, tłumacz literatury węgierskiej. Syn Polaka i Węgierki. W czasie II wojny światowej przebywał jako uchodźca na terenie Węgier.

W 1952 roku ukończył studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim. Początkowo związany ze „Sztandarem Młodych” (od 1957 r. reporter sportowy, a w latach 1961-1971 kierownik działu sportowego). Następnie pełnił funkcję zastępcy redaktora naczelnego w „Sportowcu” (1971-1974), pisząc jednocześnie felietony o sporcie dla różnych tygodników. W latach 1974-1976 zastępca redaktora naczelnego w Redakcji Sportowej TVP, a w latach 1977-1986 kierownik redakcji olimpijskiej w Krajowej Agencji Wydawniczej. Był również dyrektorem Instytutu Kultury Polskiej w Budapeszcie (1986-1990). W latach 1990-1994 pracował jako korespondent Polskiego Radia i TVP na Węgrzech i w Jugosławii.

Jako dziennikarz relacjonował najważniejsze imprezy sportowe: Mistrzostwa Europy w boksie (1959-1975), letnie igrzyska olimpijskie w Tokio, Meksyku, Monachium, Montrealu, Moskwie (1964-1980), mistrzostwa świata w piłce nożnej w Hiszpanii i Meksyku (1982 i 1986).

Autor wielu książek:
- o tematyce sportowej, m.in. Magia sportu (1972), Magia Igrzysk (1974), Wszystko o olimpiadach (1976), Wszystko za medal (1977), Gol (1986), Osobista historia olimpiad (2000 i 2004),
- o tematyce węgierskiej, m.in. Budapeszteńskie ABC (1967), Podróż na Węgry (1977), Spotkania z Węgrami (1982)
- kulinarnych, m.in. Nobel dla papryki (1978), Na węgierskim stole. Pysznie i domowo (2003, współautorstwo z Klárą Molnár)
- reportaże, wspomnienia: Mój brat cię zabije, reportaże z wojny w Jugosławii (1995), Kresy Kresów. Stanisławów (2008), Stanisławów jednak żyje (2010).

Przełożył na polski wiele dzieł literatury węgierskiej, m.in. Chłopców z placu broni Ferenca Molnára, Byłem asystentem doktora Mengele Miklosa Nyiszli, czy Szkołę na granicy Gézy Ottlik.

Odznaczony Węgierskim Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi (2009).